JOSTI BAND: ‘KUTMUZIEK, ONGEÏNSPIREERDE BAGGER’

In de aanloop naar hun 50-jarige bestaan – met als hoogtepunt een optreden in een uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam – ging het in de media wel vaak, maar niet altijd over de Josti Band zelf. De meeste reportages over de band van verstandelijk gehandicapten en vooral de interviews met directe naasten van bandleden waren ronduit slaapverwekkend. Steeds weer die odes aan de zogenaamde muzikaliteit van de bandleden. Er mag geen kritisch woord klinken in de interviews. Het is allemaal in één woord fantastisch wat die jongens en meiden, die mannen en vrouwen presteren ondanks hun handicap. Bach was er niets bij, lijkt het als je de interviews bekijkt.

Af en toe ging het in de media niet over de Josti Band zelf maar over Hans Teeuwen. Die had in zijn conference ‘Dat dan weer wel’ een stuk waarin hij tekeergaat tegen de Josti Band. Hij beledigt hen en hij gaat tegen hen tekeer. En hij noemt de muziek van de band ‘kutmuziek, ongeïnspireerde bagger’. Hij zoekt troost in muziek op een moment dat hij het moeilijk heeft en hij vindt die troost niet als hij een optreden van de Josti Band bezoekt. Integendeel. Hij vindt het verschrikkelijk.

Veel naasten van leden van de Josti Band vielen over de sketch. Verstandelijk gehandicapten moet je namelijk met een zijden handschoen benaderen. Zij kunnen zich immers niet goed verweren, zij zijn kwetsbaar en weerloos. Het enige dat aan dit rijtje kwalificaties ontbreekt: zij kunnen niets dus je moet ze sparen. Aldus dierbaren van leden van de Josti Band.

Maar bewijs je de leden van de Josti Band een dienst door hen bij voorbaat de hemel in te prijzen, bij voorbaat grappen te verbieden, en hen daarmee te isoleren van de samenleving?

Hans Teeuwen vindt van niet. Hij neemt alles en iedereen op de hak. Daar is hij cabaretier voor. Dus neemt hij ook de Josti Band op de hak. En dat doet hij snoeihard. Dat is zijn stijl. Hij benadert hen niet anders en zachter dan – zeg – kantoormensen met hun voorspelbare levens. Daarmee neemt hij de Josti Band een stuk serieuzer dan al die sympathisanten die grappen over deze tere en weerloze medemensen tot taboe te verheffen. Dát is pas discriminatie.

Een betere ambassadeur dan Hans Teeuwen zou de Josti Band zich niet kunnen wensen. Want humor en ironie zijn betere middelen om verstandelijk gehandicapten een normale plek te geven in de samenleving dan hen suf te knuffelen. Als je zegt dat je geen grapjes meer met en om mensen mag maken, dan zet je ze pas echt buiten spel.

The following two tabs change content below.
Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Tegenwoordig verpleegkundige en roosterplanner. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub’dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003), Iedereen heeft wel wat (2010), Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012), In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013). Bezoek de website van Floris Bijlsma op http://www.florisbijlsma.nl/.

Laatste berichten van Floris Bijlsma (toon alles)