SWEET LAKE CITY

Niet is het bericht bijzonder dat een kwetsbare jonge Hollandse vrouw, Laura Angela Hansen, in de ban is geraakt van een kennelijk charismatische jongeman die haar isoleerde van haar omgeving. Dat gebeurt aan de lopende band, bijvoorbeeld door loverboys. Ook niet is het bericht bijzonder dat deze charismatische jongeman een erg conservatief moslim bleek te zijn en zelfs zo dat hij met haar en hun kinderen af wilde reizen naar het kalifaat in Syrië. Ook dat komt vaker voor, zij het minder vaak. Zelfs is het bericht niet bijzonder dat Laura met hulp van anderen uit het kalifaat weer weg wist te komen met haar twee kleine kinderen. Evenmin is bijzonder dat het Reinout Oerlemans al geïnspireerd heeft om haar verhaal te verfilmen met in de hoofdrollen Sylvia Hoeks als Laura, Fedja van Huêt als hersenspoelende geliefde en een geschminkte Waldemar Torenstra als Koerd die haar en haar kinderen redt. Na de film volgt dan een musical van Joop van den Ende. Leon de Winter schrijft een roman waarin hij uitlegt dat die verfoeilijke moslims geen respect hebben voor de westerse cultuur. Ook dat boek wordt weer verfilmd en tegen die tijd gaat de storm van Laura Angela Hansen weer liggen. Niemand weet dan nog wie zij ook alweer echt was, want de verschillende producties hebben haar een imago gegeven dat zeer ver afstaat van haar eigen ik. In werkelijkheid is zij dan waarschijnlijk nog altijd een kwetsbare vrouw die intussen niet alleen is uitgebuit door een charismatische geliefde, maar ook door in elk geval Reinout Oerlemans, Joop van den Ende en Leon de Winter. En tegen die tijd zal nog steeds haar telefoon afgetapt worden door de AIVD, want je weet maar nooit. Niemand die daar dan nog aan denkt. Zo gaan die dingen. Dat is allemaal geen nieuws.

Wat is dan wel nieuws?

Echt nieuws is dat de jonge Laura met drie woorden Nederland internationale allure weet te geven. Daarmee toonde zij zich een betere ambassadeur van ons land dan Max Verstappen, Dafne Schippers en het Nederlands voetbal elftal. (Oh nee, die laatste hoort even niet in het rijtje thuis.) Laura vertelde aan de Koerdische televisiezender Kurdistan24 in een interview dat zij is opgegroeid in Zoetermeer. Dat is een van die vele slaapverwekkende uniforme groeikernen buiten de steden. Dat verklaart al meteen waarom zij in de armen rende van een exotische man. En ook dat zij met hem de benen nam naar welk buitenland dan ook, zelfs al was het het kalifaat dat in een bittere oorlog is verwikkeld. Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid, Dick Schoof, hoeft geen verdere analyses te maken van hoe het zo heeft kunnen lopen met Laura. Dat zij in Zoetermeer opgroeide, verklaart alles. Spruiten, trainingspakken en straatbarbecues. Dan heb je het wel zo’n beetje gehad in Zoetermeer en in alle andere Nederlandse groeikernen. Haar enige mindset is geweest: weg hier! Heel politiek Den Haag en ook de buitenlandse veiligheidsdiensten zullen dat begrijpen.

Laura moet zwaar getraumatiseerd uit haar jeugd in zo’n Hollandse beklemmende groeikern Zoetermeer gekomen zijn. Van zulke plaatsen wemelt het in Nederland. Dus Zoetermeer staat symbool voor ons hele land. Daarom is het zo opmerkelijk dat juist zij de slaperige provinciestad waar zij opgroeide en waar zij zo hard wegrende, allure en charme gaf door in het interview met een journalist van de zender Kurdistan24 de naam Zoetermeer vrij te vertalen als Sweet Lake City.

The following two tabs change content below.
Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Tegenwoordig verpleegkundige en roosterplanner. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub’dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003), Iedereen heeft wel wat (2010), Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012), In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013). Bezoek de website van Floris Bijlsma op http://www.florisbijlsma.nl/.

Laatste berichten van Floris Bijlsma (toon alles)