THE TIMES THEY ARE A-CHANGIN’

Bob Dylan stond niet eens op de shortlist voor de Nobelprijs voor de Literatuur. Niemand had eraan gedacht dat hij de prijs zou winnen. Maar hij won hem. Hij reageerde een tijd lang niet. Was hij zo onder de indruk dat hij niet wist hoe te reageren?

Na enige dagen stilte struikelden steeds meer Dylan-kenners en andere deskundologen over elkaar om een verklaring te geven waarom Dylan zweeg.

Sommigen zeiden: Alfred Nobel zou rijk geworden zijn aan wapenhandel en Bob Dylan is een pacifist die zich niet wil verbinden met een comité dat haar naam ontleent aan een wapenhandelaar. Die analisten spraken met sympathie over de zwijgende Dylan die revolutie en het doorbreken van conventies propageerde. Zij snapten hem wel.

Sommige leden van het Nobelcomité waren minder mild: Bob Dylan is een arrogante kwal die het zich niet verwaardigt om te reageren op de toekenning van een zo prestigieuze prijs.

Weer anderen zeiden: Dylan heeft altijd tegen de stroom in gezwommen en heilige huisjes gebroken. Dat doet hij nu ook en wat laten sommige leden van het Nobelcomité zich kennen door boos te zijn dat hij niet direct op zijn knieën is gegaan uit dankbaarheid. Al met al loopt het allemaal anders dan anders bij de Nobelprijs voor de Literatuur.

Tijden veranderen. Misschien moet de gevestigde macht, het Nobelcomité, leren meebewegen met mensen, met winnaars, die niet direct knipscharen voor die gevestigde macht. The times they are a-changing!

Nog zo’n heilig huisje breekt hard.

De rechts-nationalistische en populistische underdog Donald Trump wint tegen alle verwachtingen in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van de gevestigde centrumlinkse kandidaat Hillary Clinton. Er zit een grote ironie in deze onconventionele overwinning. Geslaagde revoluties wereldwijd waren tot nu toe meestal die van een linkse oppositie tegen een rechtse gevestigde orde. Nu is dat andersom. In wezen past dat geheel in de opruiende songteksten van Bob Dylan. En ook weer totaal niet. Toch wonnen zij allebei vanwege hun baanbrekende werk een belangrijke prijs. Bob Dylan de Nobelprijs voor de Literatuur. En Donald Trump het Amerikaanse presidentschap.

Heel veel mensen zijn boos over de winst van Donald Trump. Merendeels linkse mensen in de steden en mensen van verschillende minderheden. Zij hebben dan ook te vrezen van deze onverwachte uitslag. Zij schreeuwen hun woede uit hun lijf over Trump, de tiran, de fascist, noem maar op wat op de protestborden staat.

De winnaars van deze verkiezingen, de werkende en werkloze industriearbeiders in vergane industriegebieden waar armoede en verval aan de orde van de dag is, in duizenden kleinere plaatsen door het noordoosten van Amerika heen, zwijgen. Zoals Dylan zweeg toen hij de Nobelprijs voor de Literatuur won. Zo zwijgen zij.

Dat is allemaal verandering van hoe het normaal gesproken gaat bij Amerikaanse verkiezingen. Alle commentatoren en polls hebben het gemist. Misschien was de enige die het had voorvoeld Donald Trump zelf. Hij zei zelf dat hij zou winnen en met niets minder genoegen zou nemen. Meestal zegt hij wat hij denkt, dus we kunnen aannemen dat hij ook echt rekening hield met een overwinning. Een demagogische, populistische politicus die gelijk krijgt. The times they are a-changing!

Heel veel mensen blij, in stilte. Want is wennen om de overwinning te vieren als je underdog bent. Heel veel linkse mensen boos. Want het is wennen als je boeman bent met al je goede bedoelingen.

Veel emotie.

Maar wie pas echt goede reden hebben om verbijsterd te zijn, zijn de tekstschrijvers van de Amerikaanse politieke serie House of Cards. Ook zij hadden nooit rekening gehouden met winst voor Donald Trump. Zij hadden van alles bedacht. Maar dit niet. Niemand bedenkt dit. Want dit gebeurt niet in fictie. Dit kan alleen in het echt. Zij zullen scènes of misschien wel de hele serie moeten herschrijven en opnieuw opnemen. Wat dat allemaal kosten moet.

The times they are a-changing!

The following two tabs change content below.
Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Tegenwoordig verpleegkundige en roosterplanner. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub’dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003), Iedereen heeft wel wat (2010), Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012), In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013). Bezoek de website van Floris Bijlsma op http://www.florisbijlsma.nl/.

Laatste berichten van Floris Bijlsma (toon alles)