USA: op weg naar gezondheid

Zij lijken als Amish uit een oude film weggelopen met hun helderblauwe ogen, traditionele, statige kledij en een wat muffige geur door het lange reizen. Het gezin van vader, moeder en twee jonge dochters reist uit Ohio in het noordwesten van de VS, helemaal met de trein naar Los Angelos. Hun doel is niet om de filmstudio’s van Hollywood te bezoeken. Of Donald Duck in Disneyworld. Hun doel ligt verder: Mexico. Daar kan de vrouw een behandeling ondergaan voor verschillende medische issues. Suikerziekte, hoge bloeddruk, dat soort dingen. Zij weten dat de regering van president Obama basiszorg voor alle Amerikanen heeft geregeld. Maar zij willen daar als Amish geen deel van uitmaken. Van geen enkel system overigens. Amish bedruipen zichzelf en vallen alleen terug op hun eigen gemeenschap en niet op een regionaal of landelijk zorgstelsel.

In Mexico is de medische zorg aanzienlijk goedkoper dan in de VS, verzekeringen of niet. Met hard werken, zuinig leven en subsidies van bevriende andere Amish hebben zij de reis naar Mexico en weer terug en de medische behandeling daar kunnen bekostigen. Zo past dat binnen hun geloof. Zij redden zichzelf met de hulp van God en als dat in het buitenland is, dan is dat zo.

Daarom reist het gezin met Nederlands-Duitse wortels dwars door de VS met de trein want met het vliegtuig, dat is ook zo wat. Daar houden zij niet van. De taal die zij spreken is maar nauwelijks verstaanbaar voor een hedendaagse Nederlander. Heeft hun taal zich nou zo ontwikkeld of is die juist stil blijven staan ten opzichte van het hedendaagse Nederlands? Dat is voer voor linguïsten.

Over voer gesproken. Bij lange tussenstops onderweg eten zij bij Burgerking en andere fastfoodketens. Er gelden geen speciale dieetvoorschriften. In eerste instantie is de man de spreekbuis naar buiten toe, maar gaandeweg laat zijn vrouw zich ook horen: de kip van KFC is niet te eten. Zij heeft gelijk.

In Los Angelos, na vele uren samen in de trein, is er geen afscheid. Op het perron wachten mensen van hun eigen gemeenschap op hen. Onbekenden voor hen, hebben zij vooraf al gezegd. Maar de begroeting is dusdanig hartelijk dat zij elkaar al jaren lijken te kennen.

 

IMG_2321

 

 

The following two tabs change content below.
Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Tegenwoordig verpleegkundige en roosterplanner. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub’dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003), Iedereen heeft wel wat (2010), Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012), In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013). Bezoek de website van Floris Bijlsma op http://www.florisbijlsma.nl/.

Laatste berichten van Floris Bijlsma (toon alles)