USA: SIKHS

Het is vijftien jaar na de aanslagen op het World Trade Centre in New York. De door de Amerikaanse oud-president George W. Bush verklaarde War on Terror is nog lang niet ten einde. Niemand weet waar die oorlog zal eindigen. Want de dreiging van terreur in zowel Amerika als alle andere westerse landen duurt voort. Maar iedereen weet waar die oorlog formeel begonnen is. Dat was op 11 september  2001 toen drie door moslimterroristen gekaapte vliegtuigen zich boorden in de Twin Towers en het Pentagon en een vierde op weg naar zijn bestemming, waarschijnlijk het Witte Huis in Washington, neerstortte in Pennsylvania.

In elke oorlog vervaagt de nuance en worden contrasten scherper en doen mensen irrationele dingen.

Zo reisden in het eerste jaar na de aanslagen mensen in Amerika massaal met de auto in plaats van met het vliegtuig. Bij dat toegenomen verkeer op de weg zijn in alle stilte duizenden mensen méér omgekomen dan in een gemiddeld jaar. En nog iets: in de eerste dagen na de aanslagen op 11 september waren Sikhs in de Verenigde Staten hun leven niet zeker. Door de tulband en baard die mannen dragen, werden Sikh-mannen nog wel eens verward met extremistische moslims. Sommige Sikhs werden in de nadagen van 11 september vermoord in Amerika door mensen die – niet gehinderd door enige kennis van zaken – meenden van doen te hebben met orthodoxe moslims. De blanke Amerikaanse gekrenkte geest zocht een directe weg om wraak te nemen, ook al was het slachtoffer van die wraak volstrekt onterecht.

Wat doe je dan als bevolkingsgroep, zoals Sikhs, die in de nieuwshypes meegezogen wordt in de mondiale nieuwsontwikkelingen? Contact zoeken. Saamhorigheid. Humaniteit. En dat doen Sikhs in Amerika. Jaar in jaar uit. Zoals tijdens een manifestatie in New York vlakbij Times Square, met als doel om zichzelf onder de publieke aandacht te vestigen als religie die niet gelijk staat aan oorlogszuchtige aanslagen van moslimextremisten.

 

img_4617

 

img_4618

 

img_4619

 

img_4620

 

The following two tabs change content below.
Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Tegenwoordig verpleegkundige en roosterplanner. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub’dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003), Iedereen heeft wel wat (2010), Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012), In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013). Bezoek de website van Floris Bijlsma op http://www.florisbijlsma.nl/.

Laatste berichten van Floris Bijlsma (toon alles)