VRIJE KEUS VOOR GEVAAR

Gevaar en dus ook vrijheid zijn totaal irrationele begrippen.

We bewegen hemel en aarde om ongelukken met vliegtuigen te voorkomen, maar een man in – natuurlijk  – Amerika springt op 7,5 kilometer hoogte zonder parachute uit een vliegtuig om te kijken of het lukt om in een vangnet van 30 bij 30 meter neer te komen. We zetten de snelweg A4 af als iemand in een bus onder invloed van de wereldwijde verwarring over aanslagen en religieus extremisme roept dat hij een bom bij zich heeft, maar we zitten massaal met een mobiele telefoon op schoot achter het stuur in de auto. We bedenken allerhande regelgeving voor gevaarlijke al dan niet exotische diersoorten in de thuissituatie, maar een vader zet in een dierentuin in Dublin zijn kind binnen het hek met neushoorns zodat hij een betere foto van hem kan maken. We nagelen de Voedsel- en Warenautoriteit aan de schandpaal als die een verkeerd stofje ergens niet gedetecteerd heeft, maar we vreten ons vol in fastfoodketens. We willen niet dat mensen onnodig opgenomen worden in psychiatrische ziekenhuizen want dat is inperking van vrijheid, maar als iemand van een flat springt moet uitdrukkelijk worden aangetoond dat er geen reden was om hem eerder op te nemen in een kliniek. Als er één schot gelost wordt tijdens een couppoging bij het resort waar de Turkse president Erdogan verblijft, verwachten we meteen gedetailleerde informatie van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken. Maar we trekken in groten getale de Alpen in met permanent zeer verraderlijke weersomstandigheden zonder ook maar iemand te laten weten waar we zijn.

Daar kun je allemaal heel snel cynisch van worden. Maar dat is een zwaktebod. Want begrijpen dat het zo werkt, dat gevaar minder zwaar weegt als je er – hoe onvoorbereid ook – zelf voor kiest, is het beste uitgangspunt om toe te werken naar verandering en verbetering. Of naar erkenning dat het gewoon zo werkt.

The following two tabs change content below.
Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Tegenwoordig verpleegkundige en roosterplanner. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub’dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003), Iedereen heeft wel wat (2010), Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012), In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013). Bezoek de website van Floris Bijlsma op http://www.florisbijlsma.nl/.

Laatste berichten van Floris Bijlsma (toon alles)