WAARDIG MET GEBREKEN

De doorgaans zeer vlotte presentator van Radio 2, Gerard Ekdom, lukt het niet zijn bliksemsnelle en gevatte grapjes in het gesprekje te droppen. Hij stelt vragen en Pieter van Diepen geeft antwoord.

Er is een alleraardigst stukje op Radio 2, programma Ekdom in de Ochtend. Een gesprek tussen de presentator en Pieter van Diepen, een aan een rolstoel gebonden man. Die legt uit wat het voor hem betekent dat allerlei mensen te pas en vooral te onpas hulp aanbieden. Of – erger nog – onaangekondigd daadwerkelijk die hulp bieden. Openbaar vervoer is het ergste, zegt hij.

Minstens vijf keer per dag wordt hij ‘lastig gevallen’ door mensen die hem ongevraagd hulp bieden, aan hem zitten, hem vast pakken, ‘ondersteunen’, bijvoorbeeld bij het uitstappen van de trein. Hij kan dat zelfstandig. Maar die zelfstandigheid lijken sommige mensen hem niet te gunnen. Zij springen tevoorschijn als helper, als redder, grijpen hem onder de arm waardoor hij soms juist zijn evenwicht verliest en bijna valt.

Zelfs als Pieter niet zou kunnen spreken, stelt hij, kan hij nog met een armgebaar of een geluid hulp kunnen vragen. Hij vraagt ‘de wereld’ dringend: kijk eerst even of een schijnbaar hulpbehoevend persoon wel zo hulpbehoevend is. En of diegene wel zit te wachten op de goedbedoelde, maar opgedrongen hulp. Mensen die niet alleen in het openbaar vervoer kunnen reizen, hebben doorgaans al hulp geregeld.

Hij wil een zelfstandig mens zijn zoals ieder ander, en in zijn waarde gelaten worden als mens met gebreken. Pieter heeft meerdere malen boze reacties gekregen van mensen die hem ‘hulp’ boden waarvan hij zei die niet nodig te hebben. Maar hij wil niet meteen opgeëist worden door mensen die er vooral zelf een goed gevoel uit lijken te halen om hulp te bieden die niet alleen niet nodig is, maar zelfs averechts kan werken of gevaarlijke situaties kan opleveren.

In het gesprekje van amper een paar minuten komt een groot dilemma naar voren van hulpverlening in het algemeen. Sluit de geboden hulp wel aan bij de behoefte van degene die de hulp ontvangt? Wie bepaalt wat een ander nodig heeft? Wanneer kan iemand nog zeggen: “Nee bedankt?”

The following two tabs change content below.
Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Tegenwoordig verpleegkundige en roosterplanner. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub’dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003), Iedereen heeft wel wat (2010), Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012), In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013). Bezoek de website van Floris Bijlsma op http://www.florisbijlsma.nl/.

Laatste berichten van Floris Bijlsma (toon alles)